Check het zelf: worden jouw foto’s gebruikt op internet?

Als je veel foto’s maakt, vind je het natuurlijk ook leuk om een deel van die foto’s met de buitenwereld te delen. Misschien hou je wel een weblog bij, ben je professioneel fotograaf, of post je je foto’s op Facebook, Flickr, Instagram, of andere media voor foto’s.

Jouw foto bij andermans tekst
Soms kan het zo zijn dat anderen jouw foto ook mooi vinden en gebruiken bij hun eigen artikel. Dat is niet altijd even goed te controleren. Foto’s kunnen een beetje bewerkt zijn, of anders van formaat. Gelukkig kun je met Google bijvoorbeeld al een heel eind komen.

Google Image Search
Google is your best friend, wordt er wel eens gezegd. We gebruiken de zoekmachine voor van alles en dat is handig. Wist je dat je via Google ook je eigen afbeeldingen kunt googelen? Dat doe je met Google Image Search. Als je naar Google Afbeeldingen gaat, kom je uit in deze omgeving:

Zoek je afbeeldingen terug_1

Aan de rechterkant van je zoekbalk zie je het foto-icoontje. Als je daar op gaat staan, kom je bij dit scherm:

Zoek je afbeeldingen terug_2

Je kunt vervolgens je foto uploaden waarvan je wilt checken wie jouw foto nog meer gebruikt op internet. En het fijne is: Google gaat voor jou op zoek. Dat scheelt een heleboel tijd! We testten het met deze foto:

Rose

We hebben de foto van een website gehaald die je gratis mag gebruiken. Je kunt zien aan de resultaten van Google dat meer mensen de foto gebruiken:

Zoek je afbeeldingen terug_3

Deze tool is handig om je eigen foto’s te checken, maar ook wanneer je niet wilt dat je een gratis foto gebruikt die al heel vaak op het internet verschenen is, is dit een handige tool.

Tineye.com
Een andere manier om te checken waar jouw foto’s gebruikt worden is de site Tineye.com. Deze site werkt hetzelfde als Google Image Search, je kunt namelijk ook hier via een URL of bestand je foto uploaden. Toch kan het zo zijn dat Tineye jouw foto op andere sites herkent dan Google. Daarom kan het handig zijn om beide programmaatjes te gebruiken.

Hobby of commercieel?
Heb je je foto op andermans site of blog gevonden? Dan moet je bij jezelf goed nagaan of je het vervelend vindt dat die foto daar gebruikt wordt. Dat kun je laten afhangen van bijvoorbeeld naamsvermelding: wordt jouw naam vermeld bij de foto? Maar ook: voor wat voor doeleinden wordt de foto gebruikt? Heeft het een commerciële insteek, of is het iemand die bijvoorbeeld nu eenmaal graag schrijft over rozen op haar blog. Vervolgens kun je de eigenaar van de site mailen met jouw opmerking, klacht, of oplossing. Weet je niet van wie de site is? Op whoistheowner.net kun je de URL van de site intypen en vaak meer te weten komen over de eigenaar van de site.

Wat kun je zelf doen?
Als je niet wilt dat jouw foto’s zomaar gebruikt worden, kun je ervoor kiezen om een watermerk in je foto te plaatsen. Natuurlijk doet dit geen recht aan de foto, want het is niet mooi, maar zo’n watermerk is vaak niet makkelijk weg te halen door iemand die jouw foto wilt gebruiken. Wanneer je je naam in een hoekje plaatst, wordt dat er gemakkelijk afgesneden.

Wat zijn jouw ervaringen met je eigen foto’s op het internet? Deel je mening met ons op Facebook!

Zuid-Holland bloembollen land

De bloembollenteelt is onlosmakelijk verbonden met de provincie Zuid-Holland. De teelt is hier niet ontstaan, en de provincie is in oppervlakte ook niet meer het grootste teeltgebied, maar in de geschiedenis van de bloembol speelt Zuid-Holland een vooraanstaande rol. Bloembollen komen in de tweede helft van de 16e eeuw in de Lage Landen in de belangstelling te staan bij welgestelden en wetenschappers. De plantkundige Carolus Clusius speelt in de verspreiding van met name de tulp een centrale rol. Hij is echter niet de enige die tulpen in onze contreien invoert. Tulpen vormden in de ruilhandel een wezenlijk onderdeel.

Tulpenwindhandel

Als Clusius in 1593 wordt benoemd tot hortus prefectus van de Universiteit in Leiden neemt hij een flinke collectie planten, zaden en bollen mee, waaronder tulpen. De tulp veroorzaakt een ware hebzucht, uitmondend in de befaamde tulpenwindhandel van 1636-1637. Als de storm is gaan liggen blijft de bloembol in Nederland. Met name rond Haarlem komen er steeds meer kleine kwekerijen. Ook in wat nu de Duin- en Bollenstreek is, zijn in de 18e eeuw al kwekerijen te vinden.

Van binnenduinbos naar open land

In de tweede helft van de 19e eeuw breidt de bloembollenteelt zich snel uit. Al gauw is de omgeving van Haarlem niet voldoende, en trekt de teelt richting de plaatsen Hillegom, Lisse en Sassenheim, vanwege de geschikte zandgronden. Later volgen ook Voorhout en Noordwijkerhout. Ondernemers starten met de teelt en handel, en nemen steeds meer duingebied in ontwikkeling. De aanblik van de streek verandert gaandeweg van binnenduinbos naar open land met bloembollen. Pas dan wordt de naam Duin- en Bollenstreek gevestigd.

Fotografie: Sven van der Vlugt

MOOI NL: Hollandse kust

De kust van Nederland wordt bepaald door duinen en badplaatsen als Noordwijk, Katwijk en Scheveningen, die allemaal zijn ontstaan uit kleine vissersdorpen. Daarachter liggen de stedelijke gebieden van Den Haag en Leiden en ten noorden daarvan de Bollenstreek. Bij de Nieuwe Waterweg begint de Zuid-Hollandse Delta, met één van de belangrijkste havens ter wereld: Rotterdam-Europoort-Maasvlakte.

Kraamkamers

De zee is feitelijk een natuurgebied. Hier huizen vele soorten vissen, schelpdieren, krabben, garnalen en wormen. De kustwateren zijn het rijkst aan dierenleven en dus belangrijke kraamkamers voor de hele Noordzee. Het zee-ecosysteem staat onder zware druk van de visserij; de zeebodem wordt voortdurend omgewoeld en diverse vissoorten worden met uitsterven bedreigd.

Tweehonderd vissoorten

In de Noordzee leven circa 200 vissoorten waaronder de zandspiering, schelvis, schol, tong, sprot, koolvis, haring, makreel, kabeljauw en wijting. In de open zee komt ook de bruinvis voor, een zoogdier van de dolfinenfamilie. Incidenteel verdwalen in het najaar vanuit het noorden komende potvissen in de Noordzee.

MOOI NL: Dudok

Willem Marinus Dudok, geboren op 6 juli 1884 te Amsterdam, volgde na de HBS in Amsterdam en de Cadettenschool in Alkmaar de opleiding tot (militair) ingenieur aan de KMA te Breda.

In 1913 werd hij gemeentearchitect in Leiden. In 1915 werd Dudok benoemd tot directeur Publieke Werken in Hilversum en vanaf 1927 was hij hier werkzaam als gemeentearchitect. Dudok is tientallen jaren bepalend geweest voor de woningbouw samenhangend met de uitbreiding van Hilversum. Hij is ontwerper van hele wijken en openbare gebouwen als scholen en begraafplaatsen.

Dudok werd wereldberoemd dankzij het door hem ontworpen Hilversumse raadhuis. Dudok valt niet onder een bepaalde stroming te klasseren. Hij stond echter niet geïsoleerd van vakgenoten uit zijn tijd. Zo was hij intensief bevriend met J.J.P. Oud die hij tijdens zijn verblijf in Purmerend (1910- 1913) leerde kennen. Ook had hij in zijn jonge jaren contact met Berlage. Ook zijn invloeden van De Amsterdamse School in zijn werk terug te zien.

Dudok overleed in 1974 in Hilversum en ligt begraven op de Noorderbegraafplaats die, uiteraard door hem zelf, in 1929 is ontworpen

Op pad met Barend Houtsmuller

Barend Houtsmuller is kunstenaar en fotograaf. Voor zijn serie ‘Verweven’ maakte hij 54 foto’s van bijzonder, vaak schaars, geklede vrouwen in een opmerkelijke omgeving. “Ik houd enorm van tegenstellingen. Alle foto’s laten de zachte ronde vormen van de vrouw zien in een harde, mannelijke omgeving. Het is die ncombinatie van zacht en hard die mij zo aanspreekt. Wie goed kijkt, ziet veel meer dan een bijna blote vrouw in een ruimte.”

Esthetisch genoegen

De kunstfotograaf werkte voor zijn serie nauw samen met textielkunstenares Lia Luijendijk, die voor alle foto’s textielstukken ontwierp. “Lia’s creaties komen prachtig tot hun recht in deze setting. Zij werkt soms wel drie maanden aan een kledingstuk. Dat zie je, dat voel je. Ik ben ontzettend blij met onze samenwerking. Lia’s werk heeft mij tijdens het maken van mijn foto’s vaak doen smullen van esthetisch genoegen.”

Geen concessies

Barend Houtsmuller conformeert zich niet aan mode of commercie. “Ik ben estheticus. Ik houd van mooie beelden. Het thema Vrouw komt altijd terug in mijn werk. Dat is mijn signatuur. Ik maak wat ik mooi vind. Mijn foto’s maak ik primair omdat ik dat wil, niet om geld te verdienen. Fotografie is voor mij puur een medium voor expressie.” Om de vrijheid te kunnen behouden te maken wat hij zelf mooi vindt en op dit vlak geen concessies te hoeven doen, houdt Houtsmuller er dan ook een tweede baan als managing partner bij een ICT- consultancy bureau op na.

Perspektief

De kunstfotograaf ontdekte zijn passie voor fotografie in 1976, toen hij als student Electrotechniek deelnam aan een uitwisselingsprogramma in Massachusetts. Zijn hobby fotografie werd hier zelfs zo serieus genomen dat hij van het New York Center of Photography een beurs ontving om een jaar fotografie te kunnen studeren in Venetië. Toen hij in 1980 terugkwam richtte hij met elf andere fotografen de galerie en kunstwinkel Perspektief op. Werk van Barend Houtsmuller is opgenomen in kunstcollecties over de hele wereld; van het Prentenkabinet in het Amsterdamse Rijksmuseum tot de Bibliothèque Nationale in Parijs en The International Polaroid Collection in de VS.

En Profil: De Upside van Down

Ze portretteerde 101 kinderen met het syndroom van Down, van nul tot tien jaar oud. portretfotografe Eva Snoijink zag haar vooroordelen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Met deze kinderen was eigenlijk niets mis. Ze maakte er haar missie van aan heel Nederland ‘De Upside van Down’ te laten zien.

Een statement maken

Het resultaat van twee jaar intensief fotograferen legde Eva vast in het boek ‘De Upside van Down’. Eva vertelt: “Mijn hoofddoel was de vooroordelen en aannames over Down weg te nemen bij het grote publiek. Ik wildede mens achter het syndroom van Down laten zien.

Als portretfotografe kwam ik bij toeval, hoewel ik er inmiddels van overtuigd ben dat toeval niet bestaat in aanraking met Down. Ik kreeg zoals zo vaak een klein meisje voor de lens: Pien. Maar dit meisje had het Downsyndroom. Het was een schat van een kind en we hadden ontzettend leuk contact. De foto’s werden prachtig. Een paar weken later meldde zich, weer bij toeval, Fien. Ook Fien had Down. Ik realiseerde me tot mijn verbazing dat er niets mis was met deze kinderen. Maar waarom verwachtte ik dat dan? Ik merkte dat ik keihard tegen mijn eigen vooroordelen aanliep en besloot daar iets mee te doen. Om een statement te maken portretteerde ik 101 kindjes met Down. En echt: het was een feestje.”

Mooie verhalen over mooie kinderen

Eva wil niet beweren dat het syndroom van Down geencomplicaties met zich meebrengt. Evenmin zal zij zeggen dat het verzorgen en opvoeden van een kind met Down gemakkelijk zal zijn. “Een kind met Down is anders. En soms is dat heel moeilijk. Maar vinden we niet allemaal het opvoeden soms zwaar en moeilijk, ook als onze kinderen ‘gezond’ zijn? Voor mijn boek heb ik niet alleen de kinderen, maar ook hun ouders gesproken. Hun verhalen staan ook in het boek. Het zijn stuk voor stuk mooie verhalen over mooie kinderen geworden. Kinderen met Down hoeven namelijk niet meer weggestopt te worden. Ze kunnen in veel gevallen volledig of voor een groot deel deelnemen aan de maatschappij

Ervaringen van anderen

‘De Upside van Down’ ligt inmiddels in alle verloskundigenen gynaecologenpraktijken en op alle kinderafdelingen van de ziekenhuizen in ons land. Eva richtte de Stichting De Upside van Down op om geld in te zamelen om zo haar boek bij het juiste publiek onder de aandacht te kunnen brengen. Eva: “Juist voor mensen die rond de geboorte van hun eigen kind te maken krijgen met het syndroom van Down, kan het heel belangrijk zijn ervaringen van anderen te lezen.” Het Fonds Verstandelijk Gehandicapten verzorgt de reizende expositie van Eva Snoijink’s werk, want Eva heeft zich inmiddels gestort op haar nieuwste project: het portretteren van 102 vrouwen die te maken hebben (gehad) met borstkanker.